OBÓZ ZWYKŁEGO CZŁOWIEKA

Obóz Zwykłego Człowieka. Brzmi, co najmniej mało prestiżowo. A jak ma brzmieć, skoro dedykowany jest dla normalnych ludzi. Normalnych czyli jakich? Ano takich, którzy zdają sobie sprawę, że prąd w gniazdku to luksus, który nie został nam dany raz na zawsze. Oraz takich, którzy wyjeżdżając na zagraniczne wakacje kilka razy w roku, dalej mówią do sąsiada "dzień dobry" mimo, że on siedzi na dupie w domu bo go nie stać.

Skąd to wiem? Wiem, bo byłem i nie żałuję.

Jak zapewne większość, przyjechałem pełen entuzjazmu ale i niepewności. Entuzjazm wywołany był osobą organizatora, a więc gościa, który co by nie mówić, coś w życiu osiągnął, dzięki własnej ciężkiej pracy. Natomiast niepewność spowodowana niewiedzą. Co tak naprawdę będzie się tam działo, a przede wszystkim, KTO tam będzie. Czy znajdziemy wspólny język. Czy pozostali uczestnicy będą "zdrowo rozsądkowi"?

Dlaczego zdecydowałem się na udział? Jako odbiorca kontentu "Na Pieńku z Drwalem", jestem wdzięczny za tematykę poruszaną w podcaście. Różnorodność gości oraz, w moim mniemaniu, uczciwe spojrzenie na rzeczywistość autorów, spowodowały, iż chciałem się przekonać jak to jest. Czy "internetowy" obraz Tomka będzie odpowiadał autentycznemu?

Pozatym, jak każdy, mam własne problemy, osobiste, rodzinne, zawodowe. Po cichu miałem nadzieję, że będę mógł z kimś o tym pogadać.

No i udało się.

Tematyka prelekcji przygotowanych przez Tomka Drwala okazała się inspirująca. Powiem bez ogródek, że relacja jaką mam z dziećmi, po upływie dwóch tygodni od powrotu z obozu, jest znacząco zdrowsza. Co najbardziej mnie cieszy.

A Sport? Sport wychowuje. Uczy pokory. Przywraca na właściwe tory. I puki co przywrócił i mnie. Było 110, jest 107 kg. Nie wiem jak będzie dalej ale na dzień dzisiejszy progres jest.

Na szczęście były wykłady, zajęcia i grupa ludzi, którzy udowodnili mi, że nie jestem jedynym człowiekiem z głową w trybie „jeszcze trochę", a ciałem w trybie „daj mi chwilę".

Tu dotarło do mnie, że czasem trzeba zwolnić w głowie, a przyspieszyć w działaniu. I że to, czego chcą inni — nawet w dobrej wierze — nie zawsze jest ważniejsze niż to, czego chcę ja.

Obóz pomógł mi złapać dobre fale. A na tych falach spotkałem ludzi, którzy też próbują ogarniać życie — i robią to nie tylko dla siebie, ale i dla swoich bliskich. I co ważne: bez udawania, że wszystko zawsze jest pod kontrolą.

Stwarza również okazję do poznania wielu fantastycznych ludzi oraz do świadomego rozwoju i pracy nad sobą.

Wykłady, które odbyły się podczas obozu, były niezwykle przydatne, wszechstronne i przekazane w bardzo przystępny sposób. To wiedza, która z pewnością przyda się zarówno w codziennym życiu, jak i w przyszłości.

Zdecydowanie polecam udział w tym obozie.

PS. Jedzenie było absolutnie fantastyczne – Panie Kucharki gotowały z ogromną pasją. Tradycyjna polska kuchnia, domowej roboty, pełna smaku i serca. Coś niesamowitego!

Podczas kursu to się zmieniło. Naładowałem się pozytywną energią, którą czuję do tej pory. Dużym plusem było spotkanie osób o podobnym sposobie myślenia i podejściu do życia. Pojawiło się realne poczucie wspólnoty i przekonanie, że w tej grupie można na siebie liczyć.

Każdy z uczestników jest fachowcem w jakiejś dziedzinie, a wymiana doświadczeń nie dotyczyła tylko pracy czy treningu, ale również spostrzeżeń i doświadczeń życiowych, co dało mi bardzo dużo i poszerzyło perspektywę.

Całość była dla mnie konkretnym impulsem do dalszego działania i dobrym mentalnym resetem.